A NOVA AVOA

 Desde que a avoa lle dera o infarto cerebral, todos dicían que falaba cousas sen sentido. Incluso, ás veces, falaba sen dicir cousa, pero eras quen de entender que algo estaba a querer mostrar. Eu, en troques, adoecía por estar con ela e que me contara todas esas tolerías.

 “Pobriña, confúndese”, repetían. 

Pero eu sabía que aquela tarde, mentres removía a masa da tarta, a súa voz non tremía polo dano físico que mermaba a súa fortaleza, senón por algo máis fondo, máis escuro, máis lúgubre.

“Tes que saber a verdade, meu neno”, murmurou paseniñamente. “Os homes… sempre prometían máis do que daban. Así que fun quitándoos do medio. Pouco a pouco. Dándolles o que merecían. Un afogadiño aquí, un empurrón alá, aquel outro aforcado no carballo da eira… Incluso houbo que facelo tamén con algún familiar que se meteu onde non o chamaban.”

Sorriu con calma, como quen lembra vellas receitas.

Eu mirei a súa culler manchada e o brillo estraño e alleo nos seus ollos.

Cando serviu a tarta, dixen que non tiña fame.

Por primeira vez, semellou decepcionada conmigo.
E iso foi o que máis medo me deu.